دل هامان همه ابری بود،
جایی باران زد و جایی رعد و برق........
جمعی پرواز کردند و جمعی پروا ، ز پرواز.......
دوکوهه روبروی حسینیه حاج همت
کجایید ای شهدا ؟ کجایید ای عزیزان از جان گذشته ی میهن ؟
کجایید که بیایید و ببینید که ما بیقرار شده ایم از دوری مهدی زهرا ؟
کجایید که بیایید که یادتان دارد از دلهای خیلیها می رود ؟
کجایید که ببینید بی مهری آنها به شما ما را بیقرار کرده است ؟
بیایید ای از جان گذشته گان مهربان ، که بی هیچ چشم داشتی برای احیای دین
خدا و نجات ما رفتید و ما چه ناسپاس چشم بر خون شما بسته ایم و به یادی
از شما تنها اکتفا کرده ایم ؟
آه و صد آه از بی وفایی و بی مهری که جانمان را به آتش می کشد .
یادتان هست روزی به ندای پیر جماران ، آن مرد عالم وارسته ی دل به دنیا نبسته
چگونه با دست خالی و با ندای یا زهرا بر خاک گرم جنوب و زمین سرد غرب
پا گذاشتید و تنها یاورتان یاد خدا بود و ذکر نامش آرامش دهنده ی دلتان ؟
می رفتید و مادران و پدران و همسران و فرزندانتان از فراقتان اشک در خفا
می ریختند اما در جمع می خندیدند تا دل دشمن را به اشکشان شاد نکنند ؟
اما حالا چه ؟؟
ما مانده ایم و هزاران دین نپرداخته به شما .
ما مانده ایم و یک دنیا شرمندگی از آن اشکهای در خفا ریخته شده ی دلبندان شما .
عده ای می رقصند و می پاشند و می خورند و فخر می فروشند .
عده ای بی تفاوت به خون شما کارهایی می کنند که نباید ، که خود کمتر از گروه
اول نیست . عده ای هم انگار نه انگار که راحتی و آسایش امروزشان را از رفتن
شما دارند ، خوش می خورند و خوش می پوشند و هیچ نگاهی به پشت سرشان
هم نمی کنند که چه بودیم و چه شدیم و از کجا به اینجا رسیدیم .
وای بر ما اگر شما را فراموش کنیم ، وای بر ما .
آیا فاطمه از ما می گذرد در روز جزا که شما این گونه با یادش رفتید و ما این گونه فقط
به متاع اندک دنیا دلخوش کرده ایم و همه چیز را به فراموشی سپرده ایم ؟
در اوان جوانی ، در میان آن همه آرزوهای رنگارنگ ، با آن دلهای پاک ، با دست
ظالمین زمان ،چون لاله های پرپر شده بر خاک و خون غلتیدید که امروز این شویم ؟
بی وفایی رسم مسلمان نیست . به خدا نیست .
عده ای به جاه و مقام رفتنی دنیا دلخوش کرده اند و به هیچ کسی نگاه مهری ندارند .
عده ای به عیش و عشرت دنیا دلخوش کرده اند که انگار تا ابد یارشان است .
عده ای می گویند خدا بیامرزدشان چه کنیم ، کاری از دستمان بر نمی آید و
در این میان عده ای وفادار مانده اند که اغلب دستشان برای یاری
دیگران هم کوتاه است چرا کاری از دستمان بر نمی آید ؟ وقتی میتوانیم چشم باز کنیم و مظلومین را ببینیم
و دست نوازشی بر سرشان بکشیم و حمایتشان کنیم ، وقتی می توانیم با پای خود
به محفل گناه نرویم ، وقتی می توانیم حق مردم را به کمال بدهیم و نارضایتی ایجاد
نکنیم که به اسم اسلام و شهدا خللی وارد نکنیم ، وقتی .......
به خدا ظلم است فراموش کردن آن همه ایثار و محبت و اخلاص در راه خدا .
به خدا ظلم است اگر شهدا را فراموش کنیم و دل به متاع اندک دنیا بسپاریم .
به خدا ظلم است برای روزگار خود کاری کنیم و به اسم اسلام و شهدا بیان
کنیم و نام دین خدا و شهدا را زیر سوال دشمن ببریم .
ای مسلمانان و ای مردم به هر دینی از ادیان پاک خدا هستید ،
به یاری مردم برخیزید ، دست یکدیگر را بگیرید و ای کسانی
که مسندی دارید و مقامی، در باره ی حقوق مردم کوتاهی نکنید که نا اهلان
همه را به نام خدا و دین خدا می زنند و دل دشمن را شاد می کنید و
آن وقت است که با این کوتاهیها ما هم می شویم عدوالله .
ترا به خدا ،شهدا و امام شهدا را فراموش نکنید ، ظلم است فراموشی آنها .
پی نوشت:
لیاقت پیدا نکردم که امام رضا ع منو بطلبه
اما اگه خدا بخواد فردا دارم میرم پابوس خواهرش
و فقط دلم به این حدیث آقا علی بن موسی ع خوشه که:
"من زار المعصومه بقم کمن زارنی...."
انشالله دعاگوی همه ی دوستان خواهم بود.
یاعلی ع
التماس دعا
.jpg)
اینم شجره نامه حضرت آقا 
.jpg)
عقیقان یمانی 
سال نو مبارک
یارب محمدعجل فرج ال محمد